بر عبارت جناب سيد مرتضى طاب ثراه ، زياده تر شناعت تشنيعات ايشان بر ارباب الباب منكشف گرديده ، و هر گاه فاضل رشيد محض مدح الزامى جاحظ را مانع از طعن و تشنيع بر او مىگرداند ، و آن را برهان قاطع بر بطلان نسبت ناصبيت بجاحظ مىداند ، همچنين افادهء بودن تفتازانى از علماء عربيت را مانع از رد تأويل عليلش مىپندارد ، آن همه مدايح جليله ، و محامد عظيمه ، و مناقب جميله ، و فضائل فخيمه ، و مفاخر سنيه ، و مأثر عليه ، و مكارم رضيه ، و معالى بهيه ، و مزاياى باهره ، و محاسن فاخره ، كه اكابر ائمه سنيه جناب سيد مرتضى را به آن ستوده‌اند ، به صد اولويت مانع از تهجين و توهين جناب سيد مرتضى ، و حط منزلت آن جناب خواهد بود . و للّه الحمد و المنة كه فاضل رشيد به اين همه تمسخر ، و تهور ، و تبختر ، و تكبر ، و تجبر ، و تغطرس ، و تنطع ، و تشدق ، و تفهيق جناب شاه صاحب گول نخورده ، و گوش تشنيعات و استهزاءات و نخوات و نفثات و همزات و لمزاتشان نداده » رغما لانفه ، و احراقا لقلبه ، و ابطالا لفخره ، و نشرا لخزيه ، و درءا في نحره و دفعا فى صدره ، و هدما لاساسه و بنيانه ، و هصرا لعروقه و اغصانه ، و جزا لاصوله و افنانه فاضل رشيد سيد مرتضى را بعظمت ياد كرده « در تعظيم و تبجيل جناب سيد مرتضى طاب ثراه كوشيده ، چنانچه در رساله ، كه آن را جواب رساله شريفه نفاق الشيخين قرار داده ، و غرائب و عجائب آن سبب ضحك حزين كئيب ، و محير عقل هر متأمل لبيب است بعد ذكر آيه « هُوَ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ جَعَلَ مِنْها زَوْجَها